şımarıklık

 gözleri görmeyen bir gazi ile tanıştım. Tunceli'de mayına basarak hayatının en güzel zamanların da babasına muhtaç yaşayan bir çınar ağacı gördüm. Gözleri çukurlaşmış, parmakları azalmış ama yüreği tertemiz bir  çınar gibi karşımda duruyordu. güneydoğu da yaşanan şımarıklığa artık tahammül sınırlarımın aştığını hissediyorum. Aptalca yapılan hareketlere, asker taşlamalarına, osuruktan sebeplerle taşkınlıklara, kızıyorum. Solcu diye geçinen yavşaklara zaten gıcığım, açıkçası kürtçüyüz, faşistiz diyemiyorlar. Bu ulus,  bu şımarıklığa daha ne kadar dayanacak?