bu yazımda bahsetmiştim Ayşe Deniz'den.
Çemkirmem annesineydi.
ölmüş, yavru.
benim badem gözlümü hatırlıyorum,
ilk ergenliğe girerken pasta alıp kutlama yapmıştık.
anılarla boğuşur umarım, annesi.
o yaşamalıydı. eli silah tetiği değil, kalem tutmalıydı derslikte. köşeye sıkıştırılmış bir kedinin ölümü onunki. seçeneksizliğin ölümü... ölümünün ülküsel ve insanlık idealleriyle kutsanmasını klavye devrimcilerine bırakıyorum. bitti. the end. olan bu işte...
ekşi.
3 yorum:
diğer yazını da okudum, hak veriyorum sana.
alıntıya da.
Bu olayda benim anlamadığım o kadar çok şey var ki... Kaldı ki 20 yaşındaki çocuğun kendi kararıdır saygı duyarızı da anlamıyorum. Aslında 20 yaşındaki bir gencin çoğu kararına saygı duyarım ama savaşan bir grubun içinde ölüme gitmesine katlanamıyorum.
narda,
teşekkür ederim.
blueagenda,
ben de.
Yorum Gönder