kitap fuarı

coğrafi bölge zayıflığı olanlar veya şöyle diyelim, yeni nesil gençlik daha doğrusu zır cahil topluluğumuz, İzmir'in ayrı bir ülke veya federasyon olduğunu sanıyorlarmış. Bu geyik bu aralar gençler arasında bir efsane gibi konuşuluyor. akepe'nin ikitdarı ile birlikte doğan genç nesil 15 yaşında şu an. Doğduğu günden bu yana, akepe'ye hayır diyen bir şehir var; İzmir. 

Çocuklar merak eder de ana ve babaları merak etmez mi?

eder.

alaçatı ot festivalinde gördük.

Hafta sonu Urla Enginar festivalinde gördük.

ve İzmir kitap fuarında da gördük.

Çorum'dan, Yozgat'tan, Ordu'dan, Muğla'dan 22. düzenlenen İzmir Kitap Fuarı'na akın etmişler. 

Nereden biliyoruz, anonsu yapan hanımefendi, nereden bulmuşlarsa, mükemmel bir diksiyon ile yarı alaycı yarı ciddi bir şekilde anonslarını takip ettik. 

Muğla Anadolu lisesi Edebiyat öğretmeni falanca lütfen uzak bir mesafeden gelmişsiniz ama danışmaya kadar yoracağız biraz sizi gibi takılmalar ile güzel bir kitap fuarı yaşadık.

içeri girmek için 30 dakika bekledik. Bu sene iki defa gittim, aynı kalabalık hep yaşadım. 

İnsan biraz mutlu oluyor. 

Sizin gibi düşünen insanların çok olduğunu görüyorsunuz.

Sağcı yayınevlerindeki tehnalığı çekmek istemedim. Kezban gibiler hepsi.

yayınevleri kampanyalar ile indirimlerle, insanları mutlu ettiler.

ben 5 poşet ile yarışı tamamladım.

hangi kitaplar mı?

nefret ederim, okuduğum kitabı yayınlamaktan.

görmemişler gibi.

gençlerin çok olması mutluluk verici.

Bunda öğretmenlerin katkısı büyük.

ayrıca kitap imzalaya gelen yazarların da alçak gönüllülüğü

kitapseverlerin coşmasına neden oluyor.

sabırla sıralarının kendilerine gelmesini bekliyorlar.

bu bebek yazar pop starı gibi.

Miraç Çağrı Aktaş'mış. 

ilk defa duydum.

bu bebe, 4 kitap yazmış. ben neredeydim diye şaşırmak elde değil.

kitapla alakası olmayan bir arkadaş gördüm.

kızı için gelmiş buraya.

adam da bir surat. 

kızı da bayılıyor, bebeye. 

ama çok seviyorum ben onu diyor. 

acıdım babaya. 

bu bebe sırası da, Gözlük kitabının yazarı; Koray Yersüren'miş.

ilk defa duydum.

bu benim cahilliğim.

çünkü çevremde bunları okuyan kişi yok.

kızmıyorum.

yazsınlar ki yeni nesil kitap okuma alışkanlığı edinsin.

bu siyah giyen adamlar da Uykusuz ekibi.

içlerinde hangisi Yiğit Özgür bilemedim. soramadım da.

ben mizah dergisi okumayı gırgır'dan sonra bıraktım.

biraz leman belki.

sayfadan tasarruf yapacaklar diye, kör olan gözlerimi daha da bozmaya niyetim yok.